Ey Sevgilim,
Merhametine sığınarak dua ediyorum.
İçimde onulmaz dertlerim var,
Fakat bana olan sevgini bilince,
Bu üzüntüme alıştım sanki.
Bir kulcağız takdir edebilir mi seni?
Sen, kendini övdüğün gibisin.
Keşke anlatabilseydim,
Bendeki dayanılmaz değerini.
Sen hepsini biliyorsun,
Kalbimdeki o özel yerini.
Taşlar içinde niceleri var,
Bendeki sevgin elmas gibi.
Beni yokluğa mahkum eden,
İçimdeki o ateşin yanıyor.
Sana da söylemezdim, sadece sen anlarsın
İçimdeki derdimi.
Sanki bilmiyormuşsun gibi
Tekrar tekrar ediyorum.
"Yoksa beni sevmiyor mu?" Demek
Acı veren sızı gibi.
Muradını bilemem,
Sevmenin belirtisi görülmeli.
Ruhum senden kopan bir parça;
Tozdan bile küçük, yok gibi.
Candan özlüyorum
Rahmani nefesini.
Bezm-i Elest'te duyduğum
"Kullarım" demeni...
Başımıza koydun o izinli görevliyi,
Bağımızı koparmak için gayretini...
Anlamıyorum,
Neden izin verdiğini.
"Her şeyi biliyorum" diyorsun;
Elim değmez ki değse,
Gözüm erişmez ki görebilse.
Çok istiyorum ayrılık acını dindirmeni.
Güç ve hükmetmek elinde iken,
Böyle mi olsun gizli hazinem?
Kendine olan sevginle beni sevsen,
Kim ne bilecekti ki seni?
İliklerime kadar hissederek
Sana sarılsam...
Kalbimdeki yaraya kudretini sürsen,
İyileştirsen beni.
Kulum... Hatalarım var,
Sense naz ediyorsun.
Herkesten sakladığın sırrını açsan;
Sanki yaratmış da başkası beni...
Ah...
Bir ömür sana ulaşamadım;
Aramadım mı, yalvarmadım mı?
Beni bana danışmadan yaratmadın mı?
Şimdi böyle mi olacaktı eller gibi...
Bir damla bile olsa gözümün yaşı,
Kabul et.
Dudağıma değse,
Aklımı alırdı aşk şarabı içmiş gibi.
Gözyaşlarım bile seninle iksir oldu,
Beni diğer sevenlerinle bir görme.
Öpüyorum ruhumun ateşiyle,
Karşına almışken beni.
Her sabah olduğu gibi,
Bugün de rüyamda gördüm:
Seninle mehtapta oturmuşuz,
Yıllar yılı görüşmemiş iki sevdalı gibi.
Ne olur...
Diyebilmeyi istiyorum,
İçimde kan akıyor:
"Bu sevdalı beni sevmiş,
Onu neden kabul etmedim" demeni.
İnan ki huzurunda ölmek istiyorum;
Son nefesimi verince,
Bana değmiş yılanların bir bir kaçışını...
Zehirlendiler…
Aşkım onlara zehir, bana ab-ı hayat gibi.
Yapma... Biraz acısan,
Sana verdiğim değeri bilirken,
Neden böyle yapıyorsun?
Mecnun'un aradığı sevda gibi.
Büyük bir günahım varsa, aşkımdan başkası değil;
Artık bitirsen, bu
dava benimdir, ezeli.
Seni seviyorum köleler gibi,
Ama ruhum seninle beraber olmak,
Varlığında erimek istiyor.
Acıma acı katma, izin ver bana.
Bunları duyduğum ayrılık acımla yazdım,
Geri dönüp tek kelimesine bile bakmadım;
Artık üzme beni.
Sonsuz aşkım ezelden ebedi,
Beni de bir düşün... Bir daha düşün.
"Kimsem yok" diyemem, sen varsın;
Biraz kulun gibi...
Bitir... Ölünce vereceğin fermanında:
"O kulum beni çok sevdi"
Demen yeterli.
Şimdi bekliyorum;
Hasretinle... Daima Seni.
Yorumlar
Yorum Gönder