Taşıma Benim, Benim Taşıma

aaa

[“Taşı put yapanlar, tanrıya taparlardı.”]

 

Sözüm Tanrıma…

Seviyorum seni.

İnsan mükemmele erdiğinde secde eder, diyorum.

Emanet verilecek denildiğinde,

“Dayanamam” diyen o taşı bilmez miyim?

Tanrım, bu yüzden taşı kutsal kıldın;

İsmail’i anasıyla sınadın,

Kâbe eyledin Hacer’ini.

Bir öpüş verdi taşıma

Yaratılmışların Efendisi.

Seninle olmak, hayat bulmaktır,

Seni sevmektir benim dinim imanım.

Galiba bilmeden… Tanrı olanlar için mi,

"Taş kalpli" diyorlar?

Ben de taşımın etrafında dönüp duruyorum.

Geceyi açan, gündüzümü karartan seyrinle

Ey sevgili taşım!

Sen yerlere uzanmışken,

Üzerinde toz olan bu bedenim

Beni nasıl da incitiyor.

Ruh olabilsem, hava olabilsem ya da rüzgâr;

Ona değmeden

İncitmeden nasıl durabilirim, diyorum.

Taşım sen incinmezsin,

Tanrı incinmez ki.

Fakat ben korkuyorum;

Üzülmemden, üzüleceğin için…

Eğer o taş kalbini yere indiriyorsan,

Bana da toprak olmak düşer.

Toprak olur, sarılırım sana.

Fakat kokuşmuşum, halimi biraz hoş gör.

Tanrıma dedim ki:

Biçareni sellerle dağıtıp perişan etme.

Uzaklara atarsan beni,

Taşımın güzelliği ortaya çıkar da kıskanırlar.

Yüreğimden kopan nameleri de

Parlayan bir şimşeğe çevirme;

Divane olurlar, benimle taşımı incitirler.

 

Taşıma duam: 

Seni sen olarak hiç görmedim ki…

Kulluğumu kabul et.

Derdimi ifade edebilmek,

Hiçbir zaman mümkün olmadı ki.