bir ney

 yıla benzedi kaç günüm… yoksun  gündüzü unuttum geceler zifir beden zemheri, ışığım da kalmadı  tat - tuz mu, işkenceler içindeyim  gönlümü alan kimim kimseciğim yok  yanan mumuma balını buldun demiştim dil-tengim teselliye mahkum gamdan kederliyim  yokluğunla yaşamak hoşuma gitmiyor  öksüzüm, gamlar içindeyim beklemiyordum ayrılık günlerinin bu denli acı geleceğini bir tesellim vardı belki bir haberin gelir diye şükür geldin biliyor musun yoksunluk ölmekten  öte  şimdi sen varsın yeter bana

ayrılık aldı aklımı  kaybettim kendimi ne vakit döneceksin diye  neyim kaldı bana kızıyorlar hâlâ mı ne diyebilirim senin gelmen için  Tanrı’ya ne çok diller döktüm  Umuşumu yitirmedim Bir haber göndersen  Keşke bir duyabilseydim bu da yeterdi kaldıralım bu ayrılığı güller de utanca düştü rüyalarda bile göremiyorum biçare bir haldeyim  öylesine deli-divâneyim  meleğim unut eski zamanları değişsin kaderimiz bir daha olmasın  zor geçti sensiz günlerim ölüm daha güzeldi  sensizken içimde

yapayalnız mum gibi canım yanıyor ikimizin tek kalbi vefalı olmaz mıyım kimdir cihanda fedain her şeyim seninle ayık  tarafım mı kalmış kızıl şarap içmiş gibi yaşamaksa, bu değil şarhoş başımı al kaderimin tek sayfası vur, ardına vur bana yine sorma bilirken cevabını ruhum ruhuna sarılmış kalbim tekliyor önceden de şimdi de bırakmadım ki seni

Karanlık Dünyam Sensiz Karanlık  Canıma Yetti Bu Ayrılık  Mutluluk Diye Yollara Düştün  Hangi Yabancı Kollara Düştün  Artık Dünyadan Zevk Almaz Oldum  Dertler içinde Ben Kayboldum  Sensiz Bahçemde Çiçekler Soldu  Gözyaşımla Gönlüm Gamla Doldu  Karanlık Dünyam Sensiz Karanlık  Canıma Yetti Bu Ayrılık  Kim Bilir Şimdi Nerelerdesin  Hangi Yabancı Ellerdesin  Artık Dünyadan Zevk Almaz Oldum  Dertler içinde Ben Kayboldum  Yaşamak Bana ızdırap Oldu  Gözyaşıyla Gönlüm Gamla Doldu  Karanlık Dünyam Sensiz Karanlık  Canıma Yetti Bu Ayrılık