Bir Ney

Tek başına denizde yapayalnızdı Uykular haramdı Bir ad kaldı Bütün benliği sarsandı Gelince akla zerreleri kan tutardı Kaç kere aklı gitti, geri geldi Bilmez ki bu işin sonu nereye varacaktı Ne sözler söylendi Sessiz kuyularda düşe kaldı Zaman vefalıda değildi Bütün sözler birer kuru lâftı O ise, dönülmez yolda tek başınaydı Şu aleme gelişi kimin yüzündendi Üzüntülerini neden görmezlerdi O kapı kullarından değil miydi Ateş buzlandı,  su seraptı Haydi susalım Bütün günahları da o işledi Sabredecek hali var mı ki Ama yüz çevirmedi Ey canı cihan Başında seni dilemek sevdası Sensin küfrü de imanı da İsteseydin dininden dönmez miydi?  

Sesimi duyun Huzur var mı ölümden önce Hayattayken sanki çok güçlüydük Hepsi güzel… bir rüya Ey ateş Küllerinden masumca çık Parçalansın gölgeler Mecburen seçim yaptık Ölümden sonra zamanı gelir ... Zorluk mu var Geceler güne dönerken Kanarken içimiz Düşler görsün Kızgın güneş budarken Sessiz bir yaz gecesi sabahında Ey şarkılar yenilenmeyin Dertlerim çok büyük Bir bilenim de yok Sonradan söyleyende Sırrım da gidecek benle Toprağımda bir gül biterse Kan döken namelerle Bülbüller uğrayıp şarkılar söylesin Her gün yeniden…yeniden Baştaşı üstüne hayatı ve ölümü tarihsiz yazsın … Biz  ve bir  “ nokta ”  

Kendimi hiç affedemiyorum, Yüküm ağır, keşkelerim upuzun. Ey hayat kaynağım, çok şans verdin de, Kurgularım beni hatalara düşürdü. Kaç kez affedilmezleri bağışlayanım; Şimdi ben, kapında affını bekliyorum. Düşünüyorum... Zaman, geri dönüşü olmayan yorgun bir çizgi. Bak, güneş bile ayın sevdiği dünya için Doğar ve batar... Hep "gel gidelim" izinde. Sen beni affetmezsen, Ben kendimi nasıl affederim ki? Güzeller güzelisin, Varlığımın sebebi sensin... Sen de bağışlamazsan eğer, Kim, kimi, nasıl affedecek ki? Nedenini, niçinini en iyi sen bilirsin. Şu yalan dünyada…sevenlerim var sanırdım, Azıcık olsa soğuduğumda Anladım ki senden başkası yokmuş. Yalnızmışım daima ben, Çözülmez bir sır değil bu; Benim beni, ayırmadıktan sonra.