Bir Ney

O, sabah kalktığında yine aynı şeyler ile kendisini bulmuştu. Sevgilisini rüyasında görmüştü. Gözünden iki damla yaş akmak için hareket etse de onları havanın soğuk rüzgârı dondurmuş, o iki damlacık birer ok gibi batmıştı. Gece boyu uyumasına rağmen kanlı gözleri dinlenmemiş, bir sınır nöbetçisi gibi sabahı beklemişti. Vücut dayanamaz uyurdu; ancak onun gönlü uyumayı unutmuş, hayalinde aranan bir kör misali, nerede olduğunu bilmeden ve anlamadan sevgilisini bulmaya çalışmıştı. Ona hiçbir zaman görmek nasip olmamıştı. Nedense sevgili, onun yüzünü bir kez olsun güldürmemişti. Dertlendi ve içini döktü: "Seninle olduğumu gördüğümde mutlu olduğumu bildiğin halde, neden göremiyorum? Nerelerdesin?" Ne zaman bu sözlerine cevap gelmişti ki şimdi gelsin… O, unutması gerektiğini düşündüğü her şeyin içine sevgiliyi de koysa, yine de onu unutamıyordu. Bir keresinde sevgilinin dudaklarından, "Her kapı kapanabilir lakin benim merhamet, mağfiret ve şefaat kapılarım sana asla...

"Tanrıyla ruhum arasındaki konuşma öylesine tatlı ki; yalan söylediğimi düşünenlere de aynısını yaşatması için  Tanrıya yalvarıyorum." Avilalı Azize Teresa Gözlerim sevdanla yanıkken Perişan gezdiğim yerler İyi ki var… Kim kiminleydi? Gizli mabedimde İçtiğim su elinden Bulunmaz nimetim… Eşiğine yüz sürenimdi Ruhumun sevgilisi Gözlerime nur, yaşadığım neşem Mecnun etmiş aklımı Tatlı sesiyle söyleşendi Güzellik ve şirinlik Bilinmeyenden sorulsa, Ezeli sözleşmem Ruhuna mestliğimdi Sevda çiçeğim Benim olduğunu söyleyebilsem Aşkınla yandığım Kendimi bulduğum yerimdi Düşler unutulmaz Hep görüyorum seni Titrek dudağımın hecesi Açıkça bir "B" harfiydi Çok özledim bir bilsen Olur ya bir rüya görsen Ve seni gördüğümde Bana huzur nedeniydi Basitliklerden sıyıran Tutkuyla mest eden Birlikte arındığım Varlığım, hayaller senindi Sevişmelerimizde Özleyişimi hissettiren Çiçeklerle süslenmiş Birdenbireydi Dokunuşun bedenime lütuf...

“Tanrı'yla ruhum arasındaki sevişme öylesine tatlı ki; yalan söylediğimi düşünenlere de aynısını yaşatması için Tanrı'ya yalvarıyorum.” (Avilalı Azize Teresa) Aşk, imkânsızlığın üstüne kurulan bir hayat mıdır? O halde… Sen, kendini hayatın kollarına nasıl bıraktıysan, aşka da öylesine kaptır… Ve büyülen. Gerçek aşkın varsa, zaten büyülenirsin. Bencillik sınırlarını aştıkça, hayalindeki güzelin gerçeğe dönüştüğünü görmeye başlarsın. Ona hâkim olmaya çalışma; aşk onu içine doldurur. Beden tapınağındaki derinliklere akar gider, düşüncelerini de başkalaştırır. Tanrı’nın seçilmiş kulları bile yükselmek için bu çetin aşk imtihanından geçmek zorundadır. İşte, seni aşk seçtiyse olacaklara hazır olmalısın. Dünyadaki her şeyden sıyrılıp sadece sevdiğini görmeye başla. İlahi yüzünü sana açınca, neler olur neler… Ne zaman ki ayrılık benzeri bir his doğarsa içinde, ona daha fazla yönel. İçindeki bu hastalığı aşkına şikayet et. O zaman görürsün ki aşk kolay kolay ...