Hep söylerim, biz olmalıyız. Aslında her insanda zaten bir biz var. Biri dünyanın gördüğü. Diğeri içimizdeki sakladığımız gizlimiz. Hangisi. Daha sevimli olmalı. İçteki tatlı oluyor da. Neden dışımızdaki uyumsuz ve ürkek görünüyor. Sanki bir kanun gibi. Bizimizi saklamalıyız. Aslında hep gizli olan insanın gerçeğidir, tutkuludur, heyecanlıdır. Nedense onu hep saklarız. Sakınırız her şeyden. Ötekilerden. Yıllarımız böyle gelip geçiyor. Ve bizimize vefasız kalıyoruz. Ona, yaşamı sevdirmeliydik, nefes aldırmalıydık. Birazda hayatımıza o hükmetmeliydi. Doğru olan buydu, yapamadık. Korkmadan içimizi dışa vurmalıydık. Zor olduğu bir gerçek. Biraz da cesaret işi. Bizin sesini duyurmalıydık. Kolay mı, olmuyor dersen, Hiç olmazsa şarkılarda, yazılarda. İçimizi dağıtmalı, dökmeliydik. Anlaşılan, hayatımız koca bir yalandan ibaret. Nasılda çekiyoruz. Düşünüyorum da, çekilir mi yıllarca bu eziyet. İçimiz bizim değil mi? Üzülmek için mi geldik, bu dünyaya. Minnacık bir gülücüğe hasret kalmışız. Biz...
Kayıtlar
