bir ney

Yükleniyor...

ağlıyor musun yoksa üzülüyor musun şimdi  nerelerdesin oralarda buldun mu bir tatlılık yine de uzaklardan bana yazdın neyse gökyüzüne   bakmasan da gölgem üstüne düşer sarıldığımı hisset inan için çığlık atar yine ben dayanamam kara gecelerime rağmen gün doğsun üzerine   yerim değişmez bilirsin derin derin kanarken kalbimle sarıldığımı hisseder misin bilemem ama ne fayda içim acıyor sözün bittiği yerler olmaz olsun

Açık ve gizli işlerimde iffetimle Seni çok defa andım Aç yırtıcılar Etrafını kuşatmış Parçalamak istiyorlardı Cesurdun, tamam Yine de yalnızca kalmıştın Hayatındaki tek güvencen Kim olacak ki Tüm bilenler, bilinmeyenler Bilir bunu Öylesine  nazlanıp durma Sözümdeyim Ruhumdaki yerin değişmedi Umutsuz olma Dünya hanından Kesin  ayrılacağız Ya sonrası Tanımadığın yerler çıkarsa Yine işaretin ben olacağım Ve Sen bileceksin ben ise yalnız gezegen Kim di o Nereliydi diyeceksin

Bir güzele âşık oldum Kimdi hala bilemedim Geldi de dünyama nasıl da değiştirdi  beni Kıymetsiz demekti kıymeti Bekliyormuşum   Ne yapmalıyım  şükür öncesi şimdi kalbimin sahibi Dinlemeden durmadan adıyla inlemeli Son nefesim onunla bitmeli Anladım geç kalınmış bir şey yok olanlar olmuş ve vakitli bir başkadır hislerim Söz…  ey aşkımın mabedi Deminde demlenip İsminle   inlesin kulunun mabedi

Hep söylerim, biz olmalıyız. Aslında her insanda zaten bir biz var. Biri dünyanın gördüğü. Diğeri içimizdeki sakladığımız gizlimiz. Hangisi. Daha sevimli olmalı. İçteki tatlı oluyor da. Neden dışımızdaki uyumsuz ve ürkek görünüyor. Sanki bir kanun gibi. Bizimizi saklamalıyız. Aslında hep gizli olan insanın gerçeğidir, tutkuludur, heyecanlıdır. Nedense onu hep saklarız. Sakınırız her şeyden. Ötekilerden. Yıllarımız böyle gelip geçiyor. Ve bizimize vefasız kalıyoruz. Ona, yaşamı sevdirmeliydik, nefes aldırmalıydık. Birazda hayatımıza o hükmetmeliydi. Doğru olan buydu, yapamadık. Korkmadan içimizi dışa vurmalıydık. Zor olduğu bir gerçek. Biraz da cesaret işi. Bizin sesini duyurmalıydık. Kolay mı, olmuyor dersen, Hiç olmazsa şarkılarda, yazılarda. İçimizi dağıtmalı, dökmeliydik. Anlaşılan, hayatımız koca bir yalandan ibaret. Nasılda çekiyoruz. Düşünüyorum da, çekilir mi yıllarca bu eziyet. İçimiz bizim değil mi? Üzülmek için mi geldik, bu dünyaya. Minnacık bir gülücüğe hasret kalmışız. Biz...

Senin Işığında    Pişman olacak birşey yok. Ayrılığımızdır uyandıran yeniden birleşme ümidini. Sen olmasan da arzu yetiyor bana. Doyum hiç eşit olur mu bekleyişin hazzına? 2 Buluşmalarımız haz veriyor daima Yine de kimi zaman yıllarca birlikte oluyoruz farketmeden. Zihin kaldırmıyor hayatın bunca yüzünü, huzura ihtiyacı var hatıraların gözlerinde tutuşturmak için ruhunu yakacak ateşleri. 3 Kalbim çarpıyor göğe doğru göğsümde. Güneşin sürekli tepede kış ortasında günler boyunca aydınlatmak için üstümüze çöken akşam karanlığını. 4 Ve aşk mümkün mü bu yıkıntıda? Adlarımızı yazıyorum bir parça kağıda ve gizlice uzatıyorum sana incinmiş bir kalple. 5 Aşk zedelenmez, Akıp gider ileriye tehlikeyle, derin bir yatak kazar, yüksek bir şelaleye sıçrar. Durgun sularda yüzmeye kim devam eder? 6  Senin ışığında bakıyorum aşkın renklerine asla sahip olamasam da oradaki güzel olan herşeye. Sadece adın yeter kulağımı şenlendirme...

Belki bir şarkının her sesinde Belki bir sahil meyhanesinde Belki de içtiğim sigaranın dumanısın Bir yıldız gökte kayıp giderken Islak bir yolda yalnız yürürken Bambaşka bir şeyi düşünürken aklımdasın Geçmiş değil bugün gibi Yaşıyorum hala seni Sen hep benim yanımdasın Gündüzümde gecemdesin Çalınmasın söylenmesin Sen benim şarkılarımsın Sanki hiç gitmemiş hep var gibi Bir sırrı herkesten saklar gibi Sessizce sokulup ağlar gibi yanımdasın Beni birşeylerden aklar gibi Koparmadan çiçek koklar gibi Hiç bozulmamış yasaklar gibi aklımdasın Geçmiş değil bugün gibi Yaşıyorum hala seni Sen hep benim yanımdasın Gündüzümde gecemdesin Çalınmasın söylenmesin Sen benim şarkılarımsın *** Söz & Müzik: İlhan Şeşen