Affedemiyorum

Kendimi hiç affedemiyorum,

Yüküm ağır, keşkelerim upuzun.

Ey hayat kaynağım, çok şans verdin de,

Kurgularım beni hatalara düşürdü.

Kaç kez affedilmezleri bağışlayanım;

Şimdi ben, kapında affını bekliyorum.

Düşünüyorum...

Zaman, geri dönüşü olmayan yorgun bir çizgi.

Bak, güneş bile ayın sevdiği dünya için

Doğar ve batar... Hep "gel gidelim" izinde.

Sen beni affetmezsen,

Ben kendimi nasıl affederim ki?

Güzeller güzelisin,

Varlığımın sebebi sensin...

Sen de bağışlamazsan eğer,

Kim, kimi, nasıl affedecek ki?

Nedenini, niçinini en iyi sen bilirsin.

Şu yalan dünyada…sevenlerim var sanırdım,

Azıcık olsa soğuduğumda

Anladım ki senden başkası yokmuş.

Yalnızmışım daima ben,

Çözülmez bir sır değil bu;

Benim beni, ayırmadıktan sonra.