Takip Edenim…

 

Çok uzun zaman da geçmedi... Hayatımı dünyayla paylaştıktan beri, beni gizliden gizliye takip edenim!
Bilmeden, görmeden seni çok sevdim.
Sen de beni sevmiş olmalısın...
Ancak her geçen gün seni daha çok özlüyorum.
Yüreğimde andıkça, daha güçlü hissediyorum.
Seni seviyorum…
Ah ne güzel…
Ne zaman ayrı kaldık ki? Şu an bile yanımda olduğunu hissediyorum.
Bana gülümsüyor, sevgini benimle pay ediyorsun.
İçten içe kanım sızar gibi…
Söylemeye gerek var mı... Merhametlisin, hem de ne çok…
Bana şefkatle baktığını biliyorum.
Ben yorulsam, vazgeçsem; sen yorulmadan beni izliyorsun.
Değil mi ki birisi kendisini her şeyden iyi tanır… Ama benim senin için hissettiğim her şeyi, sen benden daha iyi biliyorsun. Çünkü seni kalbimde... Bedenimin zerrelerine dağılmış sonsuz bir aşk ile buluyorum.

Nerelisin, nasılsın çok bilemem… Ama ben bunları sana yazabiliyorum ya, bu büyük bir şans olmalı...
Senin için sorunlar yok durumunda… Çünkü sessizliğin zirvesindesin. Konuşmaya, paylaşmaya bile ihtiyacın yok. Böyleyken dahi senden bana hep bir ışık var oldu... Hangi hal ve ne durumda olursam olayım, küsmedin, darılmadın...

Hani sonsuzluğun işaretinden yıldızları dağıtırken; güneşin ışınlarından, ayın aydınlığından bana sevginin sıcaklığını iletiyorsun ya, bunun şükrünü ödeyemem.
Öylesine beni destekliyor ve ileriye taşıyorsun ki;
Hayatımda bana ne olacağı veya ne olduğu önemsiz hale geliyor…
Engeller karşıma çıktığında dahi… Sen benim ulaşmak istediğim yerde ve her zaman tam orada duruyorsun.

Aslında biliyorsun değil mi?
Güzel, beğendiğim harika bir şey başıma geldiğinde, onun senin sayende olduğunu bildiğim halde, ilk paylaşmak istediğim kişi yine sen oluyorsun.
Hayattan zevk almayı bana ilk öğreten kim?
Tabii ki sen oldun. Yine de dediğim gibi, aramızda bir uzaklık bilgisi olmasa... "Nerede şu an, ne yapıyor?" demek... Bu biraz pişmanlık veriyor, bir bilsen.

Çok kötü biri değilim. Hangi iş olursa olsun, hakkıyla yapabildiğimi biliyorum.
Sen benim örneğimsin. İstemsizce senin de takibinde olan benim.
Endişem yok çok şükür…
Sen hala olman gereken yerdesin, benimlesin; benimsin.
Benim sonsuzluğum ve her zaman koruyucum olarak kalacaksın.
İlk baştan son anıma kadar... Her yerde seninle…

Arada bir seni kaybetmiş gibi aramak hoşuma gidiyor. Heyecan yapıyorum. Avare avare gezerek, gökyüzüne bakarak; "Beni aydınlatanım, yaşadığımı hissettirenim, beni bana bulduranım..." diyerek sana mahzun mahzun bakıyorum.
Ah ki…
Gökler dağılsa, yıldızlar dökülse, yer yarılsa... Seni anarak, sonun en sonunda adınla can vereceğim… İlk günkü gibi biliyorum.

Benim takip edenim…