İçimin Ateşi

 

Nefesim...

Gözümü kapayıp açsam, uçsa hayalin

O an ruhum meyleder ölüme.

Derin derin çekmişim seni içime,

Nefesimi veremem ki… Ölürüm…

 

Sevdiğim...

Yüzümde tebessüm, tenimde nefessin,

Yürek yangınım, kor ateşimsin.

Gözümden kan akar, canımdan öte can,

Köprüdür sonsuza aşkımız.

 

Aynı toprakla yoğurmuş Rabbim,

Sen ve ben diye şekillenmiş bir bedeniz.

Hislerimiz aynı çağlar...

Tek ağlar, tek güleriz;

Vuslata ermiş iki çiğ tanesiyiz.

 

Kalbimin sahibi…

Her manada sen kimseye ait değilsin…

Özgür, bir o kadar vakur ve heybetlisin.

Yediveren misali… Sadece benimsin.

 

Sevdiğim...

Ben kimim, neyim ki?

Erişilmez aşkına layık biri mi?

Boğazımda kelimeler düğümlü;

Direnen acılarım, zor geçmişim...

Gelgit misali düşünceler...

Bu yürek ne yapmış olabilir?

Hangi hüznün, hangi duanın bedeliyiz?

 

Sevdiğim...

Nasıl da armağan etti Rabbim bana yüreğini!

Bilmem mi kıymetini?

Hem korur, hem de incitmem seni.

Kanatlarım olsa, göklere uçursam;

Seyre dalsak gözlerinden âlemi.

 

Hayatım...

Boğsam ahımla seni üzenleri,

Söner mi içimin ateşi?

Yüreğin yeterince çekmedi mi?

Dileğimdir, ruhun dinlensin benimle;

Huzura sarmak isterim her dakika ve her saniyeni.

Solgun yüreğini ser üzerime...

Hüzne yoldur ağlamak...

Toprağımda tazelensin, yeşersin

Cennetimin saklı hazinesi...

 

Gönlümün sırlı mabedi kim?

Nurum... Güneşim... Cennetim...

Sevabım, tevbem… Günahım, ibadetim...

Her şeyim...

Ahım... Sitemim... Duam...

Sen benim her şeyim…

Sıkı sıkı kucaklaşalım…

Korusun Rabbim bizi.

Ansızın dursa zaman sessizce,

Öylece asılı kalsak sonsuzlukta...

Âlemleri aydınlatan

Nur misali... Fenerim.