Birsin Ve Birde Sen Varsın

 Tek Sevdiğim…

Tek kalbim…

Tek sinem ve tek hakikatim…

Çok yorgunum biraz havalardan diye düşünüyorum ama değil. Kalbimi yoklayan o kadar lüzumsuz şey var ki, hepsi istemeden geliyorlar ve gidiyorlar. Kendilerince beni üzmeye çalışıyorlar. Şükür ki sen varsın… ve bunlar beni neden etkileyemediklerini çözemiyorlar.

Benim Sığınağımsın!

Bedenimin yorgunluğuna, perişanlığına aldırmıyorum. Kalbim,  saf sadakatiyle,  sana olan aşkımla, sessizlik içinde parlak ışıklar saçıyor. İçimi sıkan katılığı, soğuk gecenin karanlıklarında, peşinden dağların ardından- yükselen güneşin, saçtığı ışıklar altında, gözlerimden akan yaşlarla,defalarca yıkanıyorum. Çok şükür, iyilik üzereyim …

Sevdiceğim!

Bilmelisin ki, gerçek aşık olan, başka bir güzel gördüğünde değişim  göstermez …hiçbir şeyden emin olmasam da, bu aşkımdan eminim. Yine de sana yalvarıyorum. Bu karmaşanın içinde zamanla yarışıyorum…ömrüm tükeniyor. Galiba, çok uzun bir ömrüm yok. Bu aralar, kimselerin, benim sana olan aşkıma sahip olmadığını fark ettim. Aşkım nedeniyle elimde olmadan çılgınca delice şeyler yaptım. Arada bir  istemeyerek isyan ettim. Ve beni üzen şeyler kaderime razı olmadığım anlar ki, heba olup gitti. Yine de sabırla beni hayatıma geri döndürdüğün günler aklıma geliyor, hüzünleniyorum.

Aşkım, hayal kırıklıklarımla  sana teslim oldum. Senden kendimi değil, tek bir düşüncemi bile saklayamam ki, varlığının bir parçası da ben olmalıyım diye sana ruhumu sattım.

Seni seviyorum demek çok güzel değil mi?

Seni çok seviyorum…bu ağzımdan çıktı çıkalı… hakikat ve ar namus şişesini kırdım. Bundan gayri ayaklar altında ezilsem, tükürüklere boğulsam sıkıntı değil. Çünkü sen benim hayatımın sevinç kaynağısın.

Hayatın benden sakladığı birçok aşk hikâyesi içinde, benimkinin yerini düşünüyorum. Ben hangi seviyesindeyim. İçime çekildiğim anlarda kendim için bir şeyler yapmaya çalışıp, düşlerimi bile kovaladım, sana ruhumu vereyim, sadece sen kalasın diye. Seni sevdiğimi bildiğim ilk günden beri aklımdan çıkmıyorsun. Bedenimle bir mahkum gibiyim. Senden önce kalbim tıkırdıyorken, şimdi şiddetle atıyor. Hep baygın bir haldeyim

En çok neyine hayranım biliyor musun, her şey senin yanında değerli, değersiz hiçbir şey yok. Bana dahi değer verdinde,   kendime, bir yol buldum. Bir zamanlar, değersizlik alnımda yazılı gibi asılmıştı.

Aşk, bir hayal mi, yoksa bir arzu mu diye, hep  merak ediyordum. Galiba, aşk, bu yaşadığım olmalı?

Zamanla solan bir çiçek olmadığı kesin. Genelde, büyük aşk hikâyelerinin çoğu, son derece acıklı ve ölümle bitiyor… hepsi aşk için ölmek sözünü ispat edermişçesine. Benim içinde bu olacaktır. Keşke seninle beraberlik konusunda, çocukluğumdan beri sadece seni sevdiğimi, çok önceleri anlayabilseydim. Fakat cahilliğimden yapamadım, benim o zaman kıymet verdiğim kişiler, beni senden ayırırlardı. Bende  kolay kolay kabullenemezdim. Bu durumumu anlayamazdım, fırsatım da olmazdı. Birde  sevgimin zaman içinde kalbimin derinlerinden sızacağını beklemezdim. Kendime bakıyorum da, dalları kırılmış kökü sökülmüş, geleceği kararmış, yolu sarpa düşmüş, deli divane, mahkum gibi çürümeye yüz tutmuş bir ağaca, kim gönül bağlar, dilek çaputu asar ki…

Ben, sana hayatımda ve ölümümde daima senin olacağım…dedim. Fakat daima içimdeki tek pişmanlığım, sana hislerimi geç söylememdir.

Şimdi huzurunda olsaydım, yüzümü yerlere sürseydim, seni ne kadar çok sevdiğimi, ezeli aşkım, çocukluk aşkım diye söylenseydim. Ama olmuyor…-olmayacakta.

Kolayı da yok, çaresi de.

Hayallerimde sevdiğin kulun ile görmek, onunla yan yana olmak, mutluluk verici…bu kadarı için bile, ne kadar çok dua ettiğimi sadece sen bilirsin.

Her sabah uyandığımda senin varlığına dualar ediyorum…beni affet diyorum…ölmediğime seviniyorum, birsin ve birde sen varsın.

O bir anımı, yıllar yılına  değişmem…

Yüce Dostum, sana sorsam…nasıl ve neden denilecek her şeyi.

Sende, nedense, hep sus, dersin..

Cevabı nedir…sen söylemezsen…

Kim ne bilir…değil mi…