İnanmasınlar Sana

Seni görmek için, gök kubbesi gibi

göz olmak isterdim.

Eflatun

 

Âşık olmak… nedir?

Hikayeler, romanlar, süslenmiş   mektuplar yazmak mı?

Üzerine kelimelerin söylendiği

Uğruna “Hayatımı verirdim” diyen kişiler olmak mı?

Dili tutulmuş birini gördün mü?

Diyor ki: “Âşık oldum”

Nerde?

 

Yinede

İkimizi bağlayan yer, bize bakan gökyüzü  

Kalbim  acının merkezinde

Gitmekten, bakmaktan, korkuyorum

  “Sözümü unuttum” desem… bu aşk olur mu?

 

Aşk, beklemektir

O  bir mecnundu diye söylenendir

Kader sayfasında çizik dahi atılmadan

Son durağında

Silinen, hiç olandır

 

Aşk sürekli büyüyen dert yumağı gibi  

Bir kedi  hiç aşkınla oynayıp

Patilerinde oyuncak seni yaptı mı?

 

Ey, kara tren yolcusu…!

Yolundan asla geri dönme

Kendi ülkende bir yabancı

Garip bir adam ol

 

Aşıklar ölmez…diyorlar ya

Hayır…

Ölmüştürde… nerden bileceksin?  

Yere düşüp, filizlenmeyen bir tohum gibi

 

Her “Aşık oldum” diyene, inanma

Aşkın nihayeti yokluktur

Durumu… noktasız kalmaktır

Eğer ki iç çeken bir sesin varsa,

Aşık değilsin

Unutkanlığının  bile unutsun seni

 

Yine sorulduğunda… sessiz ol, aşığım deme

Belki sana inanırlar

Ancak sen kendine inanma

Bana gelince hem ölmüşüm

Hem de, âşığım sana