Bir tanem gönül sızım…
İçim yansa da sensizlikle… kavrulmak yine de hoşuma
gidiyor… O güzel ellerinden şu an öpmeyi…ayaklarına
yüz sürmeyi…ne çok istedim…
Gönlüme huzur veren
kaynağım… iyi ki beni sevdi diyorum.
Yoksa yalnızlığımı kime verirdim… yıllardır alan olmadı da….
Sen…beni değersiz bulmadın… aldın ve dahası değerli de
kıldın…minnettarım.
Hani ölsem… arkamdan belki bir it öldü derler de bakmazlar…
Sonra çöplüğe atmak için kokmamı beklerler. Çünkü kokunca ölüler leş
olur…Bilmeli ki, insanlar leşi de kendi rahatlıkları için atarlar….Ellerini bile
cüzzamlı diye değdirmezler…. İşte böyleyken kıymetsizliğimi değerlerin üstünde…
bir bilen sen oldun.
Sevincimden olmalı ki…içim yanıyor… bir bilsen sönmez
ateşler gibi…
Kimim var diye sorsalar bir bilenim ve sevenim var, derim…çok
şükür, ancak nafile o da ellerde kaldı. Kavuşamasam da sever beni…diyerek bu
hayata dayanmaya çalışıyorum…
Yine tekim… kimimsesizim…
Soğuktan titreyen bir pisik gibi eline sığınıyorum … çapaklanmış gözlerime gözümden dökülen
yaşları ilaç yapıyorum.
Hayalinden sarılır mısın bana… gözü, gönlü, açılır da huzur bulsun diye.
Her zaman gibi…gece bitti gün başladı. Birçoklarına gün
aydınlık, bana ise yalnızlığımı yüzüme çarpan, gerçeklik acısı…
Ey gecem...
Neden güne dönüyorsun ki, ben sabırla seni beklerim, terk
etmem de…ancak çekip gitmeyi, ne çok seviyorsun.
Kaderimsin…ama yanmaktan bıktım… seni bir an bırakmak istemiyorum…
sonsuz bir hayat ve nefesim olsa… billah, istemiyorum…Birde sensizlik mi olacak… hayır…..bunu düşünmek
bile gücüme gidiyor…
Ne olur… bırakma beni …
Al beni götür götüreceğin yere….kuyu da mahzende fark etmez….Yeter
ki, nefesini hissedeyim…
Sevdam…cihan binlerce kez eski elbise niyetine beni
değişti…Ben ise seninle olan bir hatıramı, âlemlere değişmedim….Yokluğa düşmek,
sevilir mi… seviyorum…
Senden uzak düşene…yok olmak ve unutulmuş olmak… bu en güzel
şey olacak…
Ey yürek yanığım!
Sevdim seni…..sende… beni sevdin mi?
Yorumlar
Yorum Gönder