Emeklerim

saf çocuk gibi  emeklerim  

bir annesi   olsaydı üzerine titrerdi

yol mu büyür,   çocuk mu 

emeklerim, gölgelerde kaldı  emeklerim

düşen  kalkan emeklerim uçan yeldir 

ümitsizce yıkıldığında, kim görsün

yıkılmış benim  emeklerim

vefalı olmak, yanarken acımak 

her şey üstüne, toz ve toprak 

 gidiyor gönlüm   hiçliğe

zorla olmuyormuş 

birde hayır kuruyor 

şimdi ölümü beklesin

hüküm vermiş, yok edercesine

yolsuz kaldı

sayılmaz oldu emeklerim